Pogingen om iets van de Zorg te maken

Pogingen om iets van de Zorg te maken

Overpeinzingen over 2016

Sinterklaas en de Veegpiet hebben weer stormen van kritiek doorstaan en de kerstballen liggen ook al ver voor de Sint in de etalages. En zo breekt voor mij dan ook de jaarlijks terugkerende periode van overpeinzingen aan.

Deze overpeinzing van 2016 zijn de ‘zorgen over de Zorg’. Wat ik lees en hoor ik in de media, is zo’n beetje iedereen het wel met elkaar eens: het moet anders en vooral beter in de Zorg en dan met name in de Ouderenzorg. Wat is dan nog het probleem, zou je dan denken, om met name de Ouderenzorg en de Verpleeghuiszorg te verbeteren? Géén, zou je dan kunnen veronderstellen.

Het Manifest ‘Scherp op ouderenzorg’ van Hugo Borst en Carin Gaemers geeft de piketpalen aan waar het over zou moeten gaan en mogelijk voldoende houvast om vooral snel en al in 2017 ‘de zorg koe bij de horens te pakken’. Maar is dat wel zo?

Wat hebben Hendrik Groen, Hugo Borst, Martin van Rijn en de Inspectie voor de Gezondheidszorg gemeen?
Ik ben een groot fan van het boek van Hendrik Groen (pseudoniem voor de auteur Peter de Smet) ‘Pogingen iets van het leven te maken’. Een dagboek over de beslommeringen en ergernissen van de 83-jarige Hendrik en zijn medebewoners in het Verpleeghuis in Amsterdam Noord. Hilarische maar ook vaak tragische gebeurtenissen van een afhankelijke cliënt in de ouderenzorg. En ik kan u verzekeren vanuit mijn ervaringen als consultant voor de Zorg, dat die gebeurtenissen in geen geval ver van de waarheid zijn verwijderd.

Hugo Borst heeft het dementerende proces van zijn moeder opgetekend in het boek ‘Ma’.
En samen met Carin Gaemers heeft Hugo Borst op basis van de ervaringen met zijn moeder en vele andere ervaringen, het Manifest ‘Scherp op Ouderenzorg’ gepresenteerd.

Martin van Rijn heeft naast zijn staatssecretarisschap van Volksgezondheid, zelf een vader in een Verpleeghuis en is inmiddels vriendjes geworden met Hugo en Carin. Aan Martin van Rijn samen met de minister van Volksgezondheid Edith Schippers, is het om wetsvoorstellen voor te bereiden, in te dienen door de kamer te ‘jassen’ zo meent Hugo Borst.

De praktijk
De Inspectie (IGZ) jaagt intussen Raden van Bestuur, directies en Zorgmanagers over de klink, door te wijzen op het niet registreren van soms de meest onzinnige procedures. Zelfs Edith Schippers was niet verbaasd over de kritiek die werd geuit op Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) en “dat de organisatie van de dienst IGZ op de schop moet”, zo stond te lezen in het AD van 12 november 2012. Ja inderdaad 2012, nu 4 jaar later.

Ik ben van nature een optimistisch mens, maar die veranderingen die Hugo en Carin in 2017 gerealiseerd willen zien, zal dan wel de keuze moeten worden van de Zorgorganisaties zelf.
Aandacht en beleving kosten tijd, en daar gaat het wel om.
Tijd voor aandacht en respectvolle bejegening ten koste van het registreren van niet zinnige lijstjes. De oplossing; burgerlijke ongehoorzaamheid?

Maar zolang de dienst IGZ niet op de schop gaat, blijven de inspecteurs hun werk doen, ze kunnen en mogen terecht dan ook niet anders, dan handhaven wat wettelijk geregeld is.
En zo krijgen we, vrees ik, zorgorganisaties die de keuze maken voor het welzijn van hun cliënten en dit verkiezen boven het voldoen aan de politieke regelzucht en de handhavers van de IGZ.
Gevolg is, dat de goedwillende zorgorganisaties die kiezen voor oprechte aandacht en respectvolle bejegening aan cliënten de ‘kous op de kop krijgen’ van de IGZ en mogelijk onder verscherpt toezicht worden geplaatst. Een heel lastig en onoverbrugbaar dilemma. En wie het weet mag het zeggen!

Zorg is in ieder geval meer dan regeltjes en daar zit nu juist de discrepantie tussen wat de wet voorschrijft en je vanuit je mens zijn zou willen.
Maar we moeten met z’n allen, zorgorganisaties en politiek, volharden in ‘onze pogingen om iets van de Zorg te maken’.

Comments

  • Wilhelmina 10 januari 2017 at 12:52

    Ook in de psychiatrie valt het nodige te verbeteren. Ben onderhand allergisch voor het ” in je kracht (gaan) staan! Dan heb je die zorg toch helemaal niet meer nodig! Veel te veel ligt de nadruk op ” herstel”! Niet alles is te herstellen en niet alles is maakbaar en zoveel mogelijk zelfredzaam! Dat legt een enorme druk op clieënten\ patieënten en ook op de werkers in het veld!

    Beantwoorden

Post Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *